مصائب زبان شناسی – قسمت اول

این پست، شاید شروعی باشد برای غر زدن به مشکلات مختلف پیش راه دوستان زبان شناس:

یکی از مشکلات محققان علوم انسانی، این است که در بیشتر موارد با موجود غریبی به نام انسان سروکار دارند. یکی از جنبه های این مشکل، در مورد “مشاهده” خودش را نشان می دهد. یعنی فرد محقق با مشاهده در اتفاقات دور و اطراف، توجهش به موضوع خاصی جلب می شود.

حالا شما در نظر بگیرید که ابن جا برای محققان رشته هایی مثل روان شناسی یا -در بعضی موارد- زبان شناسی چه اتفاقی می افتد. در خیلی از موارد، موضوع مورد علاقه از مشاهده رفتار اطرافیان از جمله افراد خانواده به ذهن دوست محقق ما می رسد. و خب می شود حدس زد این مشاهدات گاهی می توانند روی سلامت وجدان دوست محقق ما تاثیر داشته باشند.

برای نمونه: البته من غلط بکنم، خودم را محقق بدانم. اما اقلا گاهی مشاهده مان کار می کند! روزی با یکی از دوستان صمیمی صحبت می کردیم. درددل می کرد از مشکلات و تنهایی و غیره و ذلک. خیلی سریع متوجه شدم که هنگام صحبت کردن، برخلاف همیشه و به طور مکرر اسمم را می گوید و addressing می کند. خیلی کنجکاو شدم که بدانم دلیل این تغییر رویه در صحبت کردن چیست و غیره.

همان لحظه تا حدود زیادی دچار عذاب وجدان شدم که وقتی دوستم به من تکیه کرده و دارد از بدبختی هایش می گوید، من عتیقه به جای توجه کردن، دارم در مورد نحوه صحبت کردنش فکر می کنم. البته گناهی هم نکردم، اما همین قدر بدانید که علوم انسانی چنین مشکلاتی دارند.

–

حالا جدا از عذاب وجدانی که گفته شد، معتقدم که بررسی idiolectها باید زیرمجموعه روان شناسی زبان یا Psycholinguistics باشد. اما مطمئن نیستم که در واقع هم همین طور باشد.

برچسب‌ها: زبان شناسی, علوم انسانی